எம்மா – கெஸ ஸாத் / தமிழில் : யூமா. வாசுகி

இந்தக் கதை ஒரு டைரியிலிருந்து கிடைத்தது. இதை எழுதிய பையன் என் தூரத்து உறவினன். அவனது இருபதாம் வயதில் அவனைப்பற்றி ஒன்றும் தெரியவில்லை. அவனது அம்மா சமீபத்தில் இறந்த போது டைரியை என்னிடம் சேர்ப்பித்தாள். கொஞ்சம் காலம் எனக்கு அதைத் திறந்து பார்ப்பதற்கு சந்தர்ப்பம் ஏற்படவில்லை. கடந்த வாரம்தான் படிக்கத் தொடங்கினேன். அதன் எளிமையையும், நம்பகத் தன்மையையும், யதார்த்தத்தையும் கண்டு நான் வியந்துபோனேன். மூன்றாவது நோட்டுப் புத்தகத்தில் சுவாரசியமான சில விஷயங்கள் இருந்தன. வாக்கிய அமைப்பில் சில்லறைத் திருத்தங்கள் செய்து சற்றே குறுக்கி அதை இங்கே எடுத்தெழுதியிருக்கிறேன். என் சிறிய தங்கை இர்மாவின் நண்பர்களில் மிகவும் அழகானவள் எம்மா. அவளது சிறிய அழகானமுகமும், சாம்பல் நிறக்கண்களும் எழிலான தலைமுடியும் முதல் தடவைப் பார்த்தபோதே என்னை அவள் வசம் ஈர்த்தன. நான் இரண்டாம் வகுப்பில் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். அவளும் இர்மாவும் ஒன்றாம் வகுப்பில் படித்தனர். மற்ற சிறுவர்கள் அவளை விரும்பினார்கள். ஆனால் அதை யாரும் வெளியே சொல்லிக் கொள்ளவில்லை. ஒரு சிறுமியை, அதுவும் ஒன்றாம் வகுப்பில் படிக்கின்ற சிறுமியை பொருட்படுத்துவது மானக்கேடான விஷயம் என்பதால். ஆனால் அவளை நான் நேசிக்கிறேன் என்பதை நான் உணர்ந்திருந்தேன். என்றைக்கும் நான் அவளை நேசிப்பேன். ஒருநாள் அவளைத் திருமணம் செய்து கொள்வேன், வெட்கமாக இருந்தாலும். என் இரண்டு தங்கைகளுடனும் தம்பி காபேரோடும் சேர்ந்து விளையாட இடையிடையில் எம்மா வருவாள். சில சமயங்களில் அங்கே வேறு சிறுமிகளும் இருப்பார்கள். ஆனியும் ஜுலியுமெல்லாம். நிலவறையிலும், வராண்டாவிலும், தோட்டத்திலும், பரணியிலுமெல்லாம் வைத்து இவர்களை நாங்கள் முத்தமிடுவோம். செப்டம்பர் மாதம் அருமையாக இருந்தது. நல்ல வெப்பம். ஆசுவாசம் தருகிற காலநிலை. இலையுதிர் காலத்தைவிட நன்றாக இருந்தது. காலை எட்டு மணி முதல் பதினொன்று மணி வரையிலும் பிற்பகல் இரண்டு முதல் நான்கு மணி வரையிலும் பள்ளி நேரம். வெளியே பந்து விளையாடுவதற்கு உற்சாகமாயிருக்கும். களைப்பே தோன்றாது. இடையிடையே வீட்டிற்கோடி ஏதாவது பலகாரம் தின்போம். திரும்பி வந்து இரவு உணவுக்கான நேரம்வரை மீண்டும் விளையாட்டு. பள்ளியும் ஆர்வமூட்டக் கூடியதாய் இருந்தது. அங்கே அதிகமான மகிழ்ச்சி இருந்தது. புதிய ஆசிரியர், அதாவது மைக்கேல் ஸ்லாடக், ஒரு பிரம்பை உபயோகப்படுத்தினார். அவருக்கு நல்ல உயரமும், சிவந்த முகமும், கனத்த குரலும் உண்டு. எங்களது வீடு ஐந்தாவது மாவட்டத்தில் இருக்கிறது. நகரத்திற்கருகில் இருக்கிறது எங்களது பள்ளி. பெரும்பாலான பிள்ளைகள் விவசாயக் குடும்பத்திலிருந்து வருபவர்கள். சிலருக்கு ஷூக்கள் இல்லை. கோடுகளுடைய காலிக்கோ சட்டைதான் அவர்களது உடை. மற்றவர்களுக்கு கால்களில் பூட்ஸும், வெல்வெட் நிக்கரும் உண்டு. நான் அவர்கள் மீது பகைமை கொண்டிருந்தேன். அவர்கள் வித்தியாசமானவர்கள் என்று எனக்குத் தோன்றியது. என்னைவிட தைரியமும் வலிமையும் உடையவர்கள். ஸுல்டி என்று ஒருவன் இருந்தான். எல்லோரையும்விட நான்கைந்து வயது மூத்தவன். அவனது பூட்டின் முனையில் ஒரு சிறிய கத்தி இருந்தது. ஒரு தடவை அவன் அதை என்னிடம் காட்டி “கடவுளுக்குகூட நான் பயப்பட மாட்டேன்” என்றான். நான் அதை என் சகோதரனிடம் சொன்னேன். அவன் நம்பவில்லை. புதிய ஆசிரியர், முன்பு ஒன்றாம் வகுப்பில் இருந்த நல்ல ஆசிரியரைப்போல பாடங்களை உரக்க வாசிக்கவோ, புத்தகத்தில் உள்ளதை நோட்டில் எழுதவோ எங்களிடம் சொல்லவில்லை. அதற்குப் பதிலாக அவர் எங்களிடம் உரையாற்றுவார். பிறகு கரும்பலகைக்கு அருகில் வரும்படி அழைப்பார். யாராவது பேசிக் கொண்டிருந்தாலோ, கோமாளிச் சேட்டைகள் புரிந்தாலோ அப்போதே அறிவித்து விடுவார். அடுத்தமுறை அவனை எழுந்து நிற்கவைத்து மெதுவாகச் சொல்வார்: “தரையில் படுடா பையா” பிறகு வகுப்பை நோக்கிச் சொல்வார். “யார் இவனை மூன்று அடி அடிக்கிறீர்கள்?” அருமையான நிகழ்ச்சி! பத்து அல்லது பதினைந்து பிள்ளைகள் எழுந்து நிற்பார்கள். ஆசிரியர் யாரெல்லாம் அந்தத் தன்னார்வத் தொண்டர்கள் என்று பரிசோதிப்பார். ஒரு பிள்ளையைக் கூப்பிடுவார். பிரம்பை அவன் கையில் கொடுப்பார். – முழு சக்தியையும் திரட்டி அடிக்க முடியவில்லை என்றால் அவனிடமிருந்து பிரம்பை வாங்கி அடுத்தவன் கையில் கொடுப்பார். மரண அமைதியுடன் வகுப்பில் உள்ளவர்கள் அடி விழுவதையும் பேரலறல் எழுவதையும் பார்த்திருப்பார்கள். அடி வாங்கி அழாதவர்களையும் தேம்பாதவர்களையும் நாங்கள் மதித்தோம். அவர்கள் மீது கொஞ்சம் வெறுப்பும் இருந்தது என்று எனக்குத் தோன்றியது. இதைப் பற்றி நான் யோசித்திருக்கிறேன். ஆனால் எப்படி விளக்குவது என்று தெரியவில்லை. என்னைப் பொறுத்தவரை தண்டனை என்னைப் பெரிதாக அச்சப்படுத்தவில்லை. ஆசிரியர் இரண்டுதடவை யோசனை செய்தபிறகே என்னைத் தண்டிப்பார் என்று எனக்குத் தெரியும். என் அப்பா ஒரு மேஜர். அப்பாவிடம் வாள் இருக்கிறது. என்னை அடிப்பதற்கு ஆசிரியருக்குத் துணிச்சல் வராது. குறைந்த காலத்திற்குள் ஸுல்டி இந்த விஷயத்தில் திறமைசாலியென்று ஆசிரியர் கண்டுபிடித்தார். அன்றிலிருந்து அடிக்கின்ற வேலை அவனுடையது. அவன் அதை கம்பீரமாகச் செய்தான். மற்றவர்கள் செய்ய முடியாத விதத்தில் அவன் பிரம்பைப் பயன்படுத்துவான். குறைந்தபட்சம் ஒன்றிரண்டு அடிகளாவது விழாத பீரியடுகள் இல்லை. பிறகு வருவது வெப்பமான தங்கநிறமுடைய மதியப்பொழுதுகள். அந்த நேரத்தில் நாங்களெல்லாம் பரபரப்படைந்திருப்போம். மூன்று மணிமுதல் நான்கு மணிவரையுள்ள இரண்டாவது பீரியட் முழுவதும் பிரம்புப் பூஜைதான். ஒவ்வொரு வரிசையிலும் ஒருவராவது அடிவாங்கிச் சுருள்வார்கள். அன்றொரு சமயம் என் மூக்கினுள்ளிருந்து ரத்தம் வந்தது. கீழே போய் பியூனிடமிருந்து தண்ணீர் வாங்கிக் கழுவுவதற்கான அனுமதி கிடைத்தது. கழுவியதும் ரத்தக் கசிவு நின்றது. மீண்டும் மேலே ஏறிக்கொண்டிருந்தேன். கீழ் மாடியில் சிறுமிகளின் வராண்டாவில் எம்மா நிற்பதைப் பார்த்தேன். அவள் வகுப்பின் வாயிலிலிருந்து வெளியே திரும்பி நின்றிருந்தாள். அவள் என்னைப் பார்த்தாள். அவளை வகுப்பிலிருந்து வெளியேற்றி நிறுத்தியிருக்கிறார்கள். நான் அருகில் சென்றேன். முத்தம் கொடுப்பதற்கும், அனுதாபம் காட்டுவதற்கும். அவளைப் பார்த்தால் அவ்வளவு வருத்தப்படுபவளாகத் தெரியவில்லை. நாங்கள் பேசிக்கொள்ளவில்லை. வெறுமனே பரஸ்பரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். அவள் அழகி மட்டுமல்ல. அகங்காரம் கொண்டவளாகவும் இருந்தாள். என் அப்பா சாதாரண ஒரு மேஜர்தான் என்றும் அவளது அப்பா லெப்டிணன்ட் கர்னல் என்றும் அவள் எனக்கு உணர்த்துவது போலத் தோன்றியது. அவள் பின்னிய தலைமுடியைக் கையில் எடுத்தாள். இளம்சிவப்பு நிற ரிப்பனை அவிழ்த்து முடியை மீண்டும் பின்னிக்கட்டினாள். நான் சோர்வாக அவளைப் பார்த்து நின்றேன். ஒவ்வொரு முறையும் அவள் என்னைக் கடைக்கண் பார்த்தபோது என் இதயம் துடித்தது. அடுத்த நாள் மதியம் அவள் எங்களுக்கு அருகில் வந்து ஒரு விஷயத்தை ரகசியமாக வைக்கவேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டாள். அவள் தண்டிக்கப்பட்டிருக்கிறாள். வகுப்பிலிருந்து வெளியேற்றப் பட்டிருக்கிறாள். நான் ஒன்றும் பேசவில்லை. மாலையில் இர்மாவிடம் என்ன விஷயம் என்று கேட்டேன். “இப்போது தெரிந்துகொள்ள வேண்டாம்” என்பதாயிருந்தது அவளது பதில். பொறுக்கி இர்மா! அவளுக்கு அடி உதை கொடுக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது எனக்கு. அவள் பொறாமை பிடித்தவள். எம்மாவை நான் நேசிப்பது அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை. என்னை எம்மா விரும்புவதும். என்னுடன் ஒளிந்து விளையாட எம்மாவை விடாமல் எப்போதும் அவளுடனேயே நின்று கொண்டிருப்பாள். எம்மாவைக் கொஞ்சிக்கொண்டும், முத்தமிட்டுக் கொண்டும், அவள் கழுத்தைக் கட்டிப்பிடித்து தொங்கிக் கொண்டும் இருப்பாள். எம்மாவிடம் நான் ஏதாவது பேசுவதுகூடப் பிடிக்காமல் அவளை அப்பால் அழைத்துக் கொண்டு போவாள். கைகளைக் கோர்த்தபடி முற்றத்தின் மறுமுனைவரை உலாத்துவாள். அதைக் கண்டு ஒவ்வொரு முறையும் எனக்குக் கோபம் வந்தது. எப்படியானாலும் அவர்களது நெருக்கமான பிணைப்பு சட்டென்று வெறுப்பாக மாறியது. ஒரு நாள் நான் பார்த்தபோது அவர்கள் வெவ்வேறு நண்பர்களுடன் பள்ளியிலிருந்து போவதைப் பார்த்தேன். அதற்குப் பிறகு எம்மா சந்திப்பதற்கு வரவில்லை. நட்பு முறிந்தது எதனால் என்று நான் தங்கையிடம் கேட்டேன். சட்டென்று திரும்பி அவள் ஓடிச்சென்றாள். சாப்பிட அமர்ந்தபோது பழி தீர்ப்பதற்காக நான் இந்த விஷயத்தை அப்பாவிடம் சொன்னேன். அப்பாவின் கேள்விகளுக்கொன்றும் இர்மா பதில் சொல்லவில்லை. அதனால் அறையின் மூலையில் சென்று அவள் மண்டியிட்டு நிற்கவேண்டி வந்தது. வழக்கமான ஆப்பிளும் கிடைக்கவில்லை. வாரங்கள் கடந்து சென்றன. என் தங்கையையும் எம்மாவையும் பரஸ்பரம் பேசவைப்பதற்கு நான் முயற்சி செய்தும் பலிக்கவில்லை. பேசக்கூடாது என்பதில் இர்மா உறுதியாக இருந்தாள். அவளுடைய கண்களில் மறைப்பு ஏற்பட்டிருந்தது. கண்ணீர் வழிந்திறங்கியது. காரணமில்லாமல் கிடந்து அழுதாள். அக்டோபர் மாதத்தின் நடுவில் வைத்து பள்ளியில் ஒரு பயங்கரச் சம்பவம் நடந்தது. ஒரு புதுமைக்காக வேண்டி அன்றைக்கு முதலாவதாக அடி வாங்குபவன் ஸுல்டியாக இருக்கட்டும் என்று முடிவு செய்தார் ஆசிரியர். அவனை அழைத்தார், “மரியாதையாக இங்கே வா!” ஸுல்டி ஒன்றும் பேசாமல் நின்றான். உடனே உத்தரவு வந்தது. “பிடித்து இழுத்து இங்கே கொண்டுவா-” ஒரு டஜன் பிள்ளைகள் அவனைச் சுற்றிவளைத்தனர். சில பின் பெஞ்சுக்காரர்களும் உண்டு, எங்களின் கூட்டத்தில். பலருக்கும் ஸுல்டி மீது அச்சமிருந்தது. பலருக்கு அவன் சாரமற்றவனாகவுமிருந்தான். எனக்கு அவன் மீது வெறுப்பு இருந்தது. உண்மைதான். முதலில் நானும் சென்று அவனைப் பிடித்து இழுக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. சட்டென்று நான் யோசித்தேன், ஒரு சிறுவனுக்கெதிராக கூட்டம் கூடுவோரில் நானும் உண்டு என எப்படியாவது அப்பாவுக்குத் தெரிந்தால், அப்பாவுக்கு என் மீது வெறுப்பு ஏற்படும். அதனால் நான் மூச்சுவிடாமல் இருந்த இடத்திலேயே இருந்தேன். என் முழங்கால்கள் நடுங்கின. ஸுல்டியை பெஞ்சில் இருந்து இழுப்பதற்கு முயன்ற பையன்கள் அவனைக் கட்டிப் பிடித்துத் தள்ளி மூச்சு வாங்கினார்கள். படியில் உறுதியாகக் கால் வைத்திருந்த ஸுல்டியின் காலில் கொஞ்சம் பேர் பற்றி இழுத்தார்கள். மற்றவர்கள் பெஞ்சைப் பிடித்திருந்த அவனது கையை விடுவிக்க முயன்றார்கள். பெரிய இழுபறியாயிருந்தது. ஐந்து நிமிடங்களானது அவனை அங்கிருந்து இழுத்துவந்து தரையில் தள்ளுவதற்கு. தரையில் கிடந்தபடியே அவன் மீண்டும் நகத்தால் மற்றவர்களைக் கீறி, முரண்டு பிடித்துத் திமிறினான். ஆசிரியர் இந்தப் போராட்டத்தையெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டு நாற்காலியில் இருந்த காரணத்தால் அவன் யாரையும் அடிக்கவில்லை. ஆசிரியர் எந்த சமயத்திலும் இதில் தலையிடலாம். ஆசிரியரின் முகம் கோபத்தால் சிவந்திருந்தது. கடைசியில் எல்லோரும் சேர்ந்து கையையும் காலையும் பிடித்து ஸுல்டியைப் புரட்டினார்கள். பிறகு அவனை மேசைக்கு அருகே தரதரவென்று இழுத்துக் கொண்டு வந்தார்கள். அவனது முதுகு தரையில் உராய்ந்தபடி இழுபட்டது. “- அவனை விடாதீர்கள்.” ஆசிரியர் அலறினார். “மல்லாக்கப்போடுங்கள். கைகால்களை அசையவிடாமல் பிடித்துக் கொள்ளுங்கள்!” மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் சக்தியனைத்தையும் திரட்டி பிள்ளைகள் உத்தரவை நிறைவேற்றினார்கள். ஸுல்டி பிடித்துக் கொள்வதற்கு ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை. அவனது கைகளின் மீது நின்று அவர்கள் குனிந்து பார்த்தார்கள். நான்கு பேர் அவன் கால்களின் மீது குந்தியிருந்தார்கள். இரண்டுபேர் தலையைப் பிடித்துக் கொண்டார்கள். ஆசிரியர் காத்திருந்தது இந்த சமயத்திற்காகத்தான். அவர் அமைதியாக அவர்களருகே மெதுவாக வந்தார். பிள்ளைகளை அகன்றுபோகச் சொன்னார். பிரம்பு வீசப்படும் எல்லைக்குள் யாரும் நிற்கக் கூடாது. வேலை தொடங்கியது. ஸுல்டிக்கு ஆறு அடிகள். அதிபயங்கரமான அலறல். வலுவான, துல்லியமான பிரம்படிகள். நான் ஒடுங்கி வியர்த்துப் போனேன். ஒரு காந்த மண்டலத்தில் ஈர்க்கப்பட்டதைப்போல தரையில் குதிகால்களை அழுத்தி நின்று ஒரு காட்சியையும் தவறவிடாமல் நான் பார்த்தேன். ஆசிரியர் அடிப்பதை நிறுத்தினார். தலையுயர்த்தி பார்க்கக் கூடச் செய்யாமல் ஸுல்டி அடி முழுவதையும் வாங்கினான். “உன் முரட்டுத்தனத்தை நீ நிறுத்தமாட்டாயாடா?” ஆசிரியர் சாந்தமாகக் கேட்டார். சற்று நேரம் காத்திருந்த பிறகு குரோதத்தால் தலை மந்தித்ததுபோல அவர் அலறினார் “வேகமாகச் சொல்!” ஸுல்டி பேசவில்லை. “பரவாயில்லை, கெட்டிக்காரன்தான்”. ஆசிரியர் சீறினார். “இப்போது நீ சொல்லவில்லையென்றால் எனக்கொரு மயிரும் இல்லை. உன்னைப் பேசவைப்பது எப்படி என்று எனக்குத் தெரியும்!” முன்பைவிட விரைவாக அதிபயங்கரமாக அவர் பிரம்புப் பிரயோகம் நடத்தினார். எவ்வளவு அடியென்று எண்ணக்கூட என்னால் முடியவில்லை. இதைத் தாங்கக்கூடிய அளவுக்கு அந்தத் தடியனுக்கு அவ்வளவு சக்தியிருந்தது. ஆசிரியர் களைத்து மூச்சுத் திணறினார். கடைசியில் மிகவும் சோர்ந்து போய் அடிப்பதை நிறுத்தினார். கர்ஜிக்கும் குரலில் பிறகும் கேட்டார் “உன் முரட்டுத் தனத்தை நிறுத்த மாட்டாயடா?” ஆனால் ஸுல்டி ஒன்றும் பதில் சொல்லவில்லை. ஆசிரியர் புருவத்தை நெளித்து கோமாளிச் சேட்டை காட்டிக்கொண்டு அடியைத் தொடர்ந்தார். இப்போது ஒவ்வொரு அடி அடித்து முடித்த பின்னரும் சாவகாசமாகக் கேட்டார். “உன் முரட்டுத்தனத்தை நிறுத்த மாட்டாயாடா?” மீண்டும் ஒரு டஜன் அடி. அப்போது பீதியளிக்கக்க கூடிய ஒரு அலறல் எழுந்தது “இல்லை!” ஆசிரியர் பிரம்பைக் கீழே போட்டார். பிள்ளைகளிடம் போய் அமரச் சொன்னார். ஸுல்டி எழுந்தான். தையல் விட்டுப்போன உடையை மீண்டும் இறுக்கிக் கொண்டான். இழுபறியில் அது கிழிந்துபோயிருந்தது. திரும்பி இருக்கைக்குச் சென்றான். அவன் முகம் முழுவதும் அழுக்கும் சேறும் தோய்ந்திருந்தது. உடை கண்ணீரால் நனைந்திருந்தது. வாயிலிருந்து வந்த ரத்தத்தை அவன் துப்பினான். எதற்காகவோ ஆசிரியர் அவனை மீண்டும் அழைத்தார். ” உன்னை யார் உட்காரச் சொன்னது? இங்கே வந்து நில். கேட்கிறதா, நிற்கச் சொன்னேன்!-” ஸுல்டி காலிடறி நின்றான். அவன் தலை ஒரு புறமாகச் சரிந்து கிடந்தது. ஆசிரியர் கைகளைத் தேய்த்துக்கொண்டார், ஒரு சிறிய வேலையைச் செம்மையாக செய்து முடித்ததைப் போல. பிறகு சாந்தமான குரலில் மரியாதையுடன் பெருந்தன்மையாகச் சொன்னார். “டேய் பையா. இது ஒரு முன்னறிவிப்புதான். அடுத்தமுறைக்கான முன்னறிவிப்பு ஆசிரியர்களை அணுசரிக்காமல் இருப்பதன் மானக்கேட்டை உனக்குப் புரியவைப்பதற்கு. உன் சுபாவம் கெட்ட குணமாகப் பிறழ்ந்திருக்கிறது. அதனால் உன் செவிட்டில் நான் இரண்டு கொடுக்கப் போகிறேன்.” அடி! மீண்டும் மீண்டும் அடி. செவிட்டில். இடைவிடாத அடியேற்று ஸுல்டி கரும்பலகையின் மீது துவண்டு விழுந்தான். பிறகு அவன் எப்படியோ ஒரு விதமாக நிமிர்ந்து எழுந்து வெளியே ஓடினான். ஆசிரியர் சபித்தபடி அவன் பின்னால் ஓடி கதவை அடித்துச் சாத்தினார். திரும்பி மேசைக்கருகில் வந்து நின்றார். ஊசி விழுந்தால் கேட்கக்கூடிய அமைதி. வீட்டிற்கு வந்தபோது எனக்கு நல்ல ஜுரம். நான் வாய்க்கு வந்ததைப் புலம்பத் தொடங்கினேன். படுக்கையில் வீழ்ந்தேன். மாலையில் அப்பா வந்து என்னைக் கேள்வி கேட்டார். ஸ்கூலில் நடந்ததையெல்லாம் நான் சொன்னேன். அப்பாவும் அம்மாவும் என் ஆசிரியரைத் திட்டினார்கள். அடுத்த வாரம் நகரத்தில் உள்ள ஒரு நல்ல பள்ளிக்கு என்னை மாற்றினார்கள். அதற்கிடையில் எம்மாவை தினமும் பார்க்க முடியவில்லை. என் இதயத்தில் ரத்தம் ஒழுகியது. அக்டோபர் 25ல், பத்திரிகையில் பயணிகளில் ஒருவனை கொள்ளையடித்துக் கொலை செய்த ஒரு வண்டிக்காரனை தூக்கிலிட்டுக் கொன்றதாக நான் படித்தேன். மரண தண்டனை குறிக்கப்பட்ட நாளுக்கு முன்பும், மரண நாள் காலையிலும் தூக்குமரத்தின் அடியில் அவன் எப்படி நடந்து கொண்டான் என்பதைப் பற்றிய ஒரு நீண்ட விவரணம் பத்திரிகையிலிருந்தது. அன்று இரவு அப்பாவும் அம்மாவும் உணவு நேரத்தில் அதைப் பற்றிப் பேசினார்கள். இருபது வயது உள்ளபோது ஒரு தூக்குத் தண்டனையை நேரடியாக கண்டதைப் பற்றி அப்பா விவரித்தார். “ஹா, அதை நான் பார்த்திருந்தால் எவ்வளவு நன்றாயிருந்திருக்கும்” நான் சத்தமாகச் சொன்னேன். “பார்க்காமல் இருப்பதுதான் நல்லது.” அப்பா சொன்னார். “ஒருபோதும் அதைப் பார்க்கச் செல்லாதே. பார்த்துவிட்டால் அடுத்த ஏழு வருடம் முழுவதும் கனவு காண்பாய். நான் கண்டதைப் போல.” அடுத்த நாள் ஸ்கூல் விட்டவுடன் சகோதரன் காபேரும் நானும் சேர்ந்து மாடியில் ஒரு தூக்குமரம் நிர்மாணிப்பதற்கு ஏற்பாடு செய்தோம். நாயையோ அல்லது பூனையையோ தூக்கிலிட உத்தேசித்தோம். காபேருக்கு இந்த ஏற்பாடு பிடித்திதிருந்தது. நாங்கள் வேலையை ஆரம்பித்தோம். ஒரு துணிக்கயிறைத் தேடிப்பிடித்து அதில் அவிழ்ப்பதற்கியலாத ஒரு கடுமையான முடிச்சிட்டோம். நேராக நிறுத்துவதற்கு ஒரு உயரமான கழி கிடைக்காததால் தூக்குமரம் அமைக்கும் திட்டம் முடங்கியது. தோட்டத்து மூலையில் தூக்கிலேற்றத் தொடங்கினால் அப்பாவும் அம்மாவும் தலையிடுவார்களோ என்ற பயமும் இருந்தது. மிருகங்களைத் தொல்லைப் படுத்துவதில் காபேருக்குப் பெரிய ஆர்வம் ஒன்றுமில்லை. ஆனால் தொடங்கியதுடன் மகத்தான கருத்துக்கள் அவனுக்கு உதிக்கத் தொடங்கின. உதாரணமாக அவன் ஒரு பூனையை பச்சை உயிருடன் காய்கறி நறுக்கும் கத்தியால் அரிந்தான், தோட்டத்தில் வைத்து. ஆனியும் ஜூலியும் பூனையைத் துரத்தி சுற்றிவளைத்துப் பிடித்தார்கள். எல்லோருமாகச் சேர்ந்து அதை தூக்கிக் கொண்டு வந்தார்கள். காபேர் பூனையின் வயிற்றில் ஒற்றை அடிகொடுத்து வீழ்த்தினான். மாடியின் உத்திரக் கட்டையில் நாங்கள் ஒரு கயிற்றைக் கட்டினோம். அன்று மதியம் முதல் கேட்பாரற்ற நாயொன்று சாலையில் பொறுக்கித் திரிந்தது. நாங்கள் கேட்டை அடைத்து அதைப்பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு வந்தோம். சிறுமிகளுக்கு இது நல்ல உற்சாகமான வேலையாயிருந்தது. காபேரும் நானும் அமைதியாக ஆயத்தங்களைத் தொடங்கினோம். ” நீதான் நீதிபதி” காபேர் சொன்னான். “நான்-தான் தூக்குப் போடுபவன். நான் இதோ அறிவிக்கிறேன். கனம் நீதிபதி அவர்களே, தூக்கிலேற்றுவதற்கு எல்லாம் தயார்.” “நல்லது.” நான் சொன்னேன். ” தூக்கிலேற்றுபவனே, உன் வேலையைச் செய்.” நான் நாயைத் தூக்கினேன். காபேர் கழுத்தில் சுருக்கிட்டான். கொடும் வேதனையுடன் நாய் துடித்துக் கதறியது. மஞ்சள் புள்ளிகள் உடைய கால்களால் கீறியது. ஆனால் சட்டென்று அது தளர்ந்து குனிந்து அசைவற்றுப்போனது. அதை நன்றாகப் பார்த்துவிட்டு அப்படியே தொங்கவிட்டுவிட்டு காப்பி குடிப்பதற்காக நாங்களெல்லாம் ஓடிச்சென்றோம். அந்த நிகழ்ச்சி முடிந்தும் சிறுமிகள் கேட்டுக்குப் பக்கத்திலேயே நின்றுகொண்டிருந்தனர். வேறொரு நாயை ஒரு சர்க்கரைக் கட்டி கொடுத்து ஆசைகாட்டி உள்ளே அழைத்து வந்தனர். பாவாடை கிழியும்படி வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு வந்த அதையும் தூக்கிலேற்றிக் கொல்லும்படி காபேரிடம் சொன்னாலும், ஒரு நாளுக்கு ஒன்றுதான் என்ற நியாயத்தைச் சொல்லி அவன் அதை மறுத்தான். ஜுலி கேட்டைத் திறந்து நாயை வெளியே விட்டாள். கொஞ்சம் நாட்களுக்கு நாங்கள் அதையெல்லாம் மறந்திருந்தோம். ஒரு புதிய பந்து கிடைத்திருந்தது. காபேரும் நானும் எறிந்து பிடித்து விளையாடினோம். பின்பு ஒரு தடவை நாங்கள் எம்மாவைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். “அவளை நான் வெறுக்கிறேன்” என்று காபேர் சொன்னான். “அவள் ஒருமேனாமினுக்கி. இர்மா அவள்மீது இவ்வளவு பிரியம் கொண்டிருந்தது அவள் ஒரு மடக்கழுதை என்பதால்தான்” என்று அவன் சொன்னான். “- அவர்கள் இனி ஒருபோதும் நண்பர்களாக மாட்டார்கள் என்பதுதான் என் ஆசை. சேர்ந்து கொண்டால் பிறகு பீற்றிக்கொண்டு எம்மா இங்கே வரத்தொடங்குவாள் -” கோபத்துடன் சொன்னான் காபேர். காபேரின் ஆசை நிறைவேறவில்லை. அடுத்தநாள் உச்சிப்பொழுதிற்குப் பிறகு இர்மா எம்மாவையும் அழைத்துக்கொண்டு வந்தாள். “இவளைக் கண்டால் குமட்டுகிறது.” காபேர் என்னிடம் முணுமுணுத்தான். “அவள் அல்லவா அழகான பெண்…?” என்று நான் மனதிற்குள் சொல்லிக் கொண்டேன். இர்மா மீது எனக்குப் பொறாமை தோன்றியது. அவ்வளவு சந்தோஷத் திமிர்ப்பிலிருந்தாள் இர்மா. நாங்கள் விளையாட்டில் மூழ்கியிருந்தபோது அவள் தன்னருகே எம்மாவை அழைத்து கட்டிப்பிடித்து முத்தமிட்டு மூச்சு முட்டச் செய்தாள். ஆனாலும் பிறகும் அவர்களுக்கிடையில் சச்சரவு உண்டானது. “-ரோஸியோடு இனி பேசமாட்டேன் என்று என்னிடம் சத்தியம் செய்தாயல்லவா?” இர்மா அழுகையுடன் கேட்டாள். “-இல்லை.” எம்மா அவலட்சணமாகச் சிரித்துக் கொண்டு உறுதியாகச் சொன்னாள். ஜுலியும் ஆனியும் தங்களுக்கிடையில் ஏதோ ரகசியம் பேசிக்கொண்டனர். இர்மா, காபேர், நான் எல்லோரும் எம்மாவைப் பார்த்துக்கொண்டு நின்றோம். “கடவுளே! எப்பேர்ப்பட்ட பேரழகு!” சூரியப் பிரகாசம் நிறைந்த அந்த கோடைகால மாலைப்பொழுது எரிந்தடங்கிக் கொண்டிருந்தது. எங்களுடையது மட்டுமே ஆயிற்று தோட்டம். அப்பாவும் அம்மாவும் கார் எடுத்துக்கொண்டு சென்றிருக்கின்றனர். சமையல்காரி எங்களுக்கு கொக்கோ கலக்கிக்கொடுத்துவிட்டு மீண்டும் சமையலறைக்குச் சென்றாள். “-நீ என்றாவது தூக்கிலேற்றிக் கொல்லப்படுவதைப் பார்த்திருக்கிறாயா?” என் தங்கை எம்மாவிடம் கேட்டாள். “-இல்லை” எம்மா தலையாட்டிக் கொண்டு சொன்னாள். அவளது முடியிழைகள் கன்னங்களில் உரசின. “-உன் அப்பா சொல்லிக் கேட்டதில்லையா?” “-கேட்டிருக்கிறேன். ஒரு கொலையாளியைத் தூக்கிலிட்டதைப் பற்றி அப்பா சொல்லியிருக்கிறார்” அவள் ஈடுபாடற்று சாவகாசமாகச் சொன்னாள். “-அப்படியென்றால் கேட்டுக்கொள். எங்களுக்குச் சொந்தமாக ஒரு தூக்குமரம் உண்டு. எங்களுக்கு மட்டுமே சொந்தமானது அது. ஜுலி பெருமையுடன் பிரஸ்தாபித்தாள். நாங்கள் தூக்குத் தண்டனையைக் காட்டுவதற்காக எம்மாவை மாடிக்கு அழைத்துச் சென்றோம். கொஞ்சம் நாட்களுக்கு முன்பு காபேரும் நானும் சேர்ந்து நாயைக் குழிதோண்டிப் புதைத்திருந்தோம். தூக்குக்கயிறு உத்திரக் கட்டையிலேயே கிடந்து சூன்யமாக ஆடிக்கொண்டிருந்தது. “- நாம் தூக்குப்போட்டுக் கொல்லும் விளையாட்டு விளையாடலாம்” இர்மா சொன்னாள், “எம்மாவுக்குத் தண்டனை கொடுங்கள். நாம் அவளைத் தூக்கில் போடுவோம்.” “- உன்னைத்தான் தூக்கிலேற்றிக் கொல்ல வேண்டும்” எம்மா புன்னகைத்தாள். “-தூக்கிலேற்றுபவனே, உன் வேலையைச் செய்” காபேர் எனக்குக் கட்டளையிட்டான். சட்டென்று எம்மாவின் முகம் வெளுத்தது. ஆயினும் மந்தகாசமாகப் புன்னகைத்தாள். “- அசையக்கூடாது” இர்மா சொன்னாள். நான் கயிற்றின் சுருக்கை எம்மாவின் கழுத்திலிட்டேன். “- வேண்டாம் வேண்டாம். நான் தூக்கில் சாகவேண்டாம்.” அந்தச் சின்னஞ்சிறுமி ஆழ்ந்த விசனத்துடன் முனகினாள். “- கொலைபாதகி நமது கருணையை வேண்டுகிறாள்” சிவந்து முறுக்கேறிய முகத்துடன் காபேர் இனிமையாகச் சொன்னான். ஆனால், தூக்கிலேற்றுபவனின் உதவியாளர்கள் தண்டனையளிக்கப்பட்டவளை வளைத்துப் பிடித்தனர். ஆனியும் ஜுலியும் அவளது கைகளை உறுதியாகப் பிடித்துக் கொண்டனர். “-இல்லை எனக்குச் சம்மதமில்லை” எம்மா விம்மி அழத்தொடங்கினாள். “- கருணை தெய்வத்திடம்தான் இருக்கிறது” காபேர் இனிமையும் லயமுமாகச் சொன்னான். இர்மா தன் தோழியின் தொடையில் பிடித்துத் தூக்கினாள். அந்த காரியம் அவ்வளவு சுலபமாயிருக்கவில்லை. இர்மாவின் கால் இடறியது. நான் அவளுக்கு உதவினேன். எம்மாவை கைகொண்டு தொடுவதற்குக் கிடைத்த முதலாவது வாய்ப்பாயிருந்தது அது. சகோதரன் கயிற்றைப் பிடித்து இழுத்தான். மறுமுனையை உத்தரக் கட்டையிலேயே சுற்றிக் கட்டினான். எம்மா அங்கேயே தொங்கிக்கிடந்தாள். முதலில் கைகள் துடிதுடித்தன. சிறிய, மெலித்த, வெள்ளைக் காலுறை அணிந்த வெண் கால்களைப் போட்டு உதைத்துக்கொண்டாள். அவளது அசைவுகள் மிகவும் பழையதாகத் தோன்றின. அந்த முகத்தை எனக்குக் காண முடியவில்லை. மாடியில் இருட்டு அதிகமாயிருந்தது. சட்டென்று எல்லாம் நிச்சலனமானது. அவளது உடல் நீண்டு நிவர்ந்தது, பிடித்து நிற்பதற்கு எதையோ தேடுவதைப்போல. பிறகு அசையவில்லை. பயங்கரமான பீதி எங்களை விழுங்கியது. பிரக்ஞையற்று நாங்கள் மாடியிலிருந்து கீழே குதித்துச் சிதறி பூந்தோட்டத்தில் ஒளிந்தோம். ஆனியும் ஜுலியும் அதிவேகமாக வீட்டிற்கு ஓடினார்கள். அரைமணி நேரம் சென்று ஏதோ சாமான் எடுப்பதற்காக மாடிக்குச் சென்ற வேலைக்காரி எம்மாவின் உடலைப் பார்த்தாள். அவள் உடனடியாக எம்மாவின் அப்பாவை வரவழைத்தாள். எங்களது அப்பாவும் அம்மாவும் வரும் முன்பு… சம்பவ விவரணம் இங்கே வைத்து முடிகிறது. இந்தக் கொடூரமான நிகழ்ச்சியில் பங்காளியாக நேர்ந்த அதிர்ஷ்டம்கெட்ட அந்த டைரி எழுதியவன் பிறகு ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அந்தக் குடும்பத்தின் பிற்கால சரித்திரத்தைப்பற்றி எனக்குத் தெரிந்தது இதுதான். அப்பா ஒரு கர்னலாக பென்ஷன் வாங்கினார். இர்மா இன்று ஒரு விதவை. காபேர் பட்டாளத்தில் ஆபீசர். நன்றி: குதிரைவீரன் பயணம் சிற்றிலக்கிய இதழ்

Advertisements

நிம்மதி

நிம்மதி என்றால் என்ன என்றே தெரியவில்லை இப்போது. எல்லோரும் சந்தோசமாகவும் , நிம்மதி ஆகவுமா வாழ்க்கை வாழ்கிறார்கள் ? எவ்வளவு கஷ்டம் , துன்பம் என்று வருகின்றதே தவிர நிம்மதியாய் இன்று தான் இருந்தோம் என்று சொல்பவர்கள் எத்தனை பேர் ?

மனதில் சந்தோசமாகவும் , வாழ்வில் மகிழ்ச்சியாகவும் , குடும்பம் அன்பாகவும் இருக்கும் போது நிம்மதி அங்கே கிடைக்கும் . அப்படி எத்தனை வீடுகளில் நடக்கிறது ?

இருப்பதில் திருப்தி அடையாவிட்டால், நிம்மதி போய் விடுகிறது . இருப்பதை கொண்டு வாழ்ந்தால் போதும். அளவுக்கு மிஞ்சிய  செலவு கூடாது . ஆடம்பரம் கூடாது . மற்றவர்களை போல் நானும்  சாப்பிட வேண்டும், செலவழிக்க வேண்டும் , அவர்கள் போடும் உடுப்புகள் போல போட  வேண்டும் என்றால் என்ன செய்வது . அவர்களிடம் பணம் இருக்கிறது . எதனையும் செய்கிறார்கள் . எம்மிடம் எவ்வளவு பணம் இருக்கிறதோ அதை வைத்து சமாளித்து குடும்பம் நடத்த வேண்டும்  . மற்றவர்களிடம் போய் கை ஏந்தும் நிலைக்கு செல்லாதீர்கள் .
https://i0.wp.com/www.wcg.org/lit/gospel/man%20crying.jpg
நிம்மதி இல்லாதபொழுது நிதானம் இல்லை , நிதானம் இல்லாத பொழுது நிம்மதி இல்லை இதுதான் இன்றைய நிலைமை . பல செயல்களில் ஆராயாமல் அவசரப்பட்டு ஈடுபட்டுவிட்டு, பின்னர் நிம்மதியை இழந்து தவிக்கிறோம்.பின்பு யோசித்து என்னபலன் ? //

woman_crying_1.jpg used  image by beautifulwonder3


நம்முடைய ஒவ்வொரு செயலும் ஒரு தராசுத் தட்டில் வைக்கப்பட்டு எடை பார்க்கப்பட்ட பிறகே நிகழ்த்தப்பட வேண்டும். அது நாம் செய்யப் போகும் இந்தச் செயல் நமக்கு நிம்மதியை அளிக்கக் கூடியதா அல்லது நம் நிம்மதியைப் பறிக்கக் கூடியதா? 

ஆனால் நாம் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறோம் தெரியுமா? இந்தச் செயலால் நமக்கு இலாபமா நஷ்டமா என்றே கணக்குப் போட்டுப் பார்க்கிறோம். அங்குதான் தவறு செய்கின்றோம் . சிலர் சொல்வார்கள் எனக்கு சாகும் வரைக்கும் நிம்மதி இல்லை என்று .
https://i2.wp.com/fc03.deviantart.net/fs13/f/2007/019/1/f/So_Sad_by_UnUmBreLLa.jpg
உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் நினைவுகளை தட்டிபெயழுப்ப வேண்டாம் இப்படியிருப்பதே அவற்றிற்கும் நிம்மதி ஆகும் .  பணம், சொத்து அதிகமாக சேர்ந்தால் சுகம் கிடைக்கும். ஆனால் சந்தோஷம், திருப்தி கிடைக்காது. சமூக சேவை மூலம்தான் உண்மையான திருப்தி கிடைக்கிறது. நிம்மதி கிடைக்கிறது .

உலகில் மக்கள் சந்தோஷமாக, நிம்மதியாக, மிகக் குறைந்த அளவு பிரச்சினைகளுடன் இருக்கும் நாடுகள் என்று பார்த்தால் கைவிட்டு எண்ணலாம்.  பெரும்பாலும் வன்முறை, போர், அணு ஆயுதத் தயாரிப்பு, அணி சேர்ந்து கொண்டு அரசியலுக்காக ஒரு இனத்தையே அழிப்பது…. இப்படித்தானே இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது உலகம்? இதில் நிம்மதியான சூழல் எங்கே, எப்போது நிலவப் போகிறது?
https://i2.wp.com/lamanouche.com/Designs/fantasy2/so_sad.jpg

//
திருப்தியுடன் இருந்து , சந்தோசமாக வாழ்ந்து மன நிம்மதியை அடையுங்கள் . ஒவ்வொரு நாளும் மனதை ஒரு நிலை படுத்தி தியானம் செய்யுங்கள் .

நன்றி :-http://pavithulikal.blogspot.com/2010/03/blog-post_19.html

சிறுவர் விளையாட்டு – சிறுகதை

தமிழில்: நகுலன்

ஒரே தாய் தகப்பன்மாருக்குப் பிறந்த விசேஷத்தினால் சகோதரர்களான அவ்விரு சிறுவர்கள், அதே முறையில் பொதுவாக ஒரு மாமனையும் பெற்றிருந்தார்கள். சிறுவர்களுடைய மாமனுக்கு ஒரு காலை முறிக்கவேண்டிய அவசியமேற்பட்டது. இதனால் அவ்விரு சிறுவர்களும், தங்கள் மாமனைச் சுற்றிச்சுற்றி வந்தார்கள். சிறுவர்களுடைய பரபரப்பைச் சாந்தப்படுத்துவதற்கு அவர்களுடைய பெற்றோர்கள் அவர்களுக்கு இது விஷயமாக விஞ்ஞான ரீதியாக விஷயத்தை விளக்கிக்காட்ட வேண்டுமென்று நிச்சயித்தார்கள். அதற்காக அவர்கள் சிறுவர்களிடம் இவ்வாறு சொன்னார்கள். அவர்களுடைய மாமாவுடைய கட்டை விரலில் ஒரு ஓட்டை விழுந்துவிட்டது. அதன் மூலம் ஏராளமான பூச்சிகள் ஏறி கால் முழுவதும் பரவிவிட்டன. இவை கண்ணுக்குத் தெரியாத சிறு கிருமிகள். அவர்களுடைய தகப்பனார் இவைகளைப் பாக்டீரியா என்றும், தாயார் பாஸில்லை என்றும் விவரித்தார்கள்; பாக்டில்லா என்றும், இளையவன் பாட்டரிகள் என்றும், பெயர் சொல்லி நினைவில் வைத்துக் கொண்டார்கள். இந்த விசித்திரப் பூச்சிகள் ஒரு சிவந்த கோடு கிழித்த மாதிரி மாமாவின் கால் மீது சாரியாகச் செல்ல ஆரம்பித்தன; அவை மாமாவின் தேகம் முழுவதும் வியாபித்து விட்டால், மாமா செத்துப்போய் விடுவார். எனவே அவரைக் காப்பாற்ற அவர் காலை வெட்டும்படி நேர்ந்தது. ஆனால், இப்பொழுது நிஜக்காலைப் போலவே ஒரு பொம்மைக் காலை வைத்துக்கொண்டு, உயிரோடு உலாவி வருகிறார். இவ்வாறு தாங்கள் விஷயத்தை விளக்கிச் சொல்லிவிட்டதால் சிறுவர்கள் பரபரப்புத் தீர்ந்திருக்கும் என்றும் பெற்றோர்கள் நினைத்தார்கள்.

ஒரு சிறு பையன் வெற்றுக்காலுடன் ஒரு குதிரை வண்டியின் அருகில் ஓடிவந்து கொண்டிருந்தான். நாலுகால் இருந்தும் குதிரை எவ்வாறு ஓட முடிகிறது என்பதை அறிய அவன் முயன்று கொண்டிருந்தான். ஆனால் திடீரென்று தான் எப்படி ஓடவேண்டுமென்பது அவனுக்கு மறந்துவிட்டது. எதிர்பாராத விதம் அவனுக்குக் கால்கட்டை விரலில் பொறுக்க முடியாத வலி ஏற்பட, தேகம் முழுவதும் அவனுக்கு அந்த வேதனை மயமாகிவிட்டது. அவன் ஒரு காலால் நொண்டிக்கொண்டு “ஊ’ என்று ஊளையிட்டுக்கொண்டு, தன் துளி முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டான். அவன் தன்னுடைய கட்டைவிரலை, ஒரு பாறாங்கல்லில் தட்டிக்கொண்டதனால், அதிலிருந்து ஒரு துளி ரத்தம் பீறி சாக்கடையில் சிந்தியது… சிந்தியதைப் பார்த்துக்கொண்டு அவனைவிடச் சற்றுப் பெரிய, மேற்கூறிய, இரு சகோதரர்களும் வந்தார்கள்.

“ஐயோ இவனுக்கு ரத்தம் நாறி விஷமாகிவிட்டது, உடனே, பையா, நீ உடனே போய் ஒரு டாக்டரிடம் இதைக் காண்பிக்க வேண்டும்” என்று இளைய சகோதரன் அவனிடம் கூறினான்.

“மாட்டேன்! டாக்டர் கிட்ட நான் போகமாட்டேன்!”

“உனக்கு ஒன்றும் தெரியாதுபோலத் தோன்றுகிறது. உன்கால் கட்டை விரலில் நீ ஒரு ஓட்டை வருத்தி வைச்சிண்டிருக்கே; இதிலிருந்து பல பூச்சிகள் பரவி கால்வரை ஏறிடும்!”

அந்தச் சிறு பையன் தன் கால் பெரு கட்டை விரலைச் சுவாரஸ்யமாக ஏதோ காணாததைக் கண்டததைப்போல பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“நீ என்னைச் சும்மா கேலி செய்யறே. என் கட்டை விரலில் ஒரு பூச்சியும் இல்லை.”

“ஆமாம், இருக்காது. அவை ரொம்ப ரொம்ப சின்ன பூச்சிகள். கண்ணுக்குத் தெரியாத சின்னப் பூச்சிகள். இதைப் பாட்டரிகள் என்று சொல்லுவார்கள்!”

“இல்லை, பாக்டில்லா” என்று மூத்தவன் புத்திசாலித்தனமாக இளையவனைத் திருத்தினான். மேலும் அவன் தொடர்ந்தான்: “”இந்தப் பூச்சிகள் உன் உடல் பூரா வந்தா, நீ செத்துப்போயிடுவே. அதனாலே காலை வெட்டிவிடவேண்டும்.”

“எனக்கு என் கால் வேணும். என்னுடைய கால் எனக்குத்தான் சொந்தம்” என்று கூறிக்கொண்டு அப்பையன் தன் காலைத் தன் இரு கைகளாலும் பிடித்துக்கொண்டான்.

“உனக்குச் சாகணும் என்று ஆசையா இருக்கா?”

“ஆமாம்” என்று அந்தச் சிறுபையன் சொன்னான். மற்றவர்களைப்போல் அவனும் சாவு எப்படி இருக்கும் என்று பரிக்ஷித்துப் பார்த்ததே இல்லை. ஆதலால் அவனுக்கு அது அவ்வளவு முக்கியமாகத் தோன்றவில்லை.

“இவனுக்குச் சாகிறது என்றால் என்ன என்று தெரியாது. வெறும் அசடு, செத்தா, அப்புறம் உயிரோடு இருக்க முடியாது; இதுகூட உனக்குத் தெரியாதா?”

“இருக்க முடியாவிட்டால் வேண்டாம்!”

“நீ உயிரோடு இல்லாவிட்டால் உன்னாலே சாப்பிட முடியாது; விளையாட முடியாது.”

“அப்படியானால் பரவாயில்லை; நான் குதிரை!”

“செத்துப் போயிட்டா, நீ குதிரையாகக்கூட இருக்க முடியாது.”

“நான் சாகல்லையே.”

“நீ சுத்த முட்டாள். உன் காலை வெட்டி எடுக்காவிட்டால், நீ செத்துப் போய்விடுவாய். உன் ரத்தம் நாறி விஷமாயிடுத்து. இப்பவே ஏராளமாகப் பாக்டில்லா வெல்லாம் உன் முழங்கால் வரை பரவியிருக்கும். நீ டாக்டர் கிட்டப்போய், உன் காலை வெட்டிவிட வேண்டும்.”

“நான் டாக்டர் கிட்டப்போகமாட்டேன். அவர் ஊசி போடுவார்.”

“டாக்டர் ரொம்ப கெட்டிக்காரர். பாட்டரிகளால் உனக்கு ஆபத்து வராமல் இருக்க அவர் உன் காலை முறித்துவிடுவார்” இவ்வாறு இளையவன் தொடர்ந்தான்.

“பாட்டரிகள் இல்லை, பாக்டில்லா” என்று மூத்தவன் அவனைத் திருத்தினான்.

இதற்குள், அந்தச் சிறுவனுடைய கால்கட்டை விரலில் ரத்தம் கசிவது நின்றுவிட்டது. ஆனால் பையன் மிகவும் பயந்துவிட்டான். அவன் தன் தலையை உள்ளே போகும் அளவிற்குத் தன் வாயைப் பிளந்துகொண்டு, உரக்க ஊளையிட ஆரம்பித்துவிட்டான். மற்ற இரு பெரிய பையன்களும் } அவர்களை விடப் பெரிய சிறுவர்கள் பக்கத்தில்தான் அவர்கள் சிறு பையன்கள் என்ற உணர்வு அவர்களுக்குத் தோன்றும் } அவனுக்காக இரக்கப்பட்டார்கள்.

“பரவாயில்லை. நாங்களே செய்துவிடுகிறோம். இவனை நாம் வீட்டிற்கு அழைத்துக்கொண்டு போய், இவன் காலை முறித்துவிடலாம். நம்முடைய சிறிய அரம் இதற்குப் போதும்” என்று மூத்தவன் சொன்னான்.

“ஆனால்… நம்மால் எப்படிச் செய்ய முடியுமா?” என்று இளையவன் தயங்கினான்.

“ஏன், நாம் தாராளமாகச் செய்யலாம். நேற்று அந்த மரத்தின் அடிப்பாகத்தை அவ்வளவு லாகவமாக அறுத்த எனக்கு, இந்த ஒல்லிக்காலை அறுப்பதா கஷ்டம்? ஏன் தம்பி, உன் பெயரென்ன?”

“பீட்டர்” என்று அந்தப் பையன் சொன்னான். அவன் அழுத அழுகையில் அவனால் பேசக்கூட முடியவில்லை.

“சரி, பீட்டர், நீ என்னோடே வா. நீ டாக்டர் கிட்டப் போகவேண்டாம். உனக்காக நானே உன் காலை முறித்து விடுகிறேன்.”

“எனக்கு என் கால் வேணும்” என்று அந்தப் பையன் உரக்கக் கத்தினான்.

“எனக்கு உன் கால் கூட வேணும்; ஏன் என்றால், நான் ஒரு குதிரை!”

“உன் கால் உன் கிட்டத்தான் இருக்கும். அதைத் தவிர உனக்கு நிஜக்கால் மாதிரியே ஒரு பொம்மைக்கால் கூடக் கிடைக்கும். உனக்கு ஆக மொத்தம் மூணு கால் கிடைக்கும். ஆனால் நாம் சீக்கிரம் போக வேண்டும்; ஏனென்றால் இந்தப் பாக்டில்லாப் பூச்சிகள் ரொம்ப சீக்கிரம் உன் மாதிரிப் பையன்களுடைய சின்னக்கால் முழுவதும் பரவிவிடும்.”

“ஆனால், என் காலை, நானே வைத்துக்கொள்ளலாமா?”

“ஆமாம். அதற்கென்ன சந்தேகம். ஏன், நீ அதை வீட்டுக்கு எடுத்துக்கொண்டு சென்று, அதனுடன் விளையாடக்கூடச் செய்யலாம்.”

“”நான் பெரியவனானால் ஒரு குதிரையாகப் போவேன்” என்று அந்தச் சிறு பையன் அவ்விருவர்களுடன் சுவாதீனமாகப் பேசிக்கொண்டு சென்றான். “”ஒரு குதிரை எவ்வளவு வேகமாக ஓடும் தெரியுமா?”

பெரிய பையன்கள் இருவரும் அவனுடன் ஆமோதித்தார்கள்; இவ்வாறு செய்வதில் அவர்கள் தாங்கள் என்னவோ அவனைக் கெüரவித்த மாதிரி கர்வம் அடைந்தார்கள்.

“”நமது இருவருடைய பெயர்களையும் பத்திரிகைகளில் பிரசுரிப்பார்கள்” என்று மூத்தவன் இளையவனிடம் ரகசியமாகச் சொன்னான்.

அதிர்ஷ்டவசமாக, அவர்கள் சென்றபொழுது வீட்டில் ஒருவருமில்லை. அவர்கள் பீட்டரைச் சமையலறை மேஜை மேல் கிடத்தினார்கள். பிறகு பெரியவன் அரத்தைத் தேடிக்கொண்டு எடுத்துவரச் சென்றான். பீட்டர் குதிரைகள் எவ்வளவு வேகமாக ஓடும் என்பதைப் பற்றி வார்த்தைகளைக் கொட்டி அளந்துகொண்டிருந்தான்; இளையவன் அவன் நிக்கரை அவிழத்தபொழுதும், பெரியவன் அரத்தை எடுத்துக்கொண்டு தன் வேலைக்கு ஆயத்தமானபோதும்கூட அவர்கள் என்ன செய்ய போகிறார்கள் என்பது பற்றி அவனுக்கு ஒன்றுமே தெரியாது. ஆனால் அரத்தினுடைய கூர்மையான பற்கற் அவன் காலில் உரசின பொழுதுதான் வீட்டுக்குப் போக வேண்டுமென்று கூக்குரலிட்டுக் கத்த ஆரம்பித்தான். மற்ற இரு பையன்களாலும் அவனை என்ன சொல்லியும் சாந்தப்படுத்த முடியவில்லை. எனவே, அவனைத் துணி உலர்த்துவதற்குக் கட்டியிருந்த கயிற்றைக் கொண்டு மேஜையுடன் சேர்த்துக் கட்ட வேண்டி வந்தது. சின்னப் பையனாக இருந்தாலும் அவனிடம் அதிசயிக்கும்படியான பலம் இருந்தது. அவன் தேகம் முழுவதும் கயிற்றைக் கட்டிப் பிடித்துப் பிறகு அவன் தேகத்தை அசையாமல் மேஜையில் வைத்துக் கட்டுவதற்கு ஒரு கற்பாந்த காலம் என்று சொல்லும்படி அதிக நேரம் பிடித்தது. கடைசியாக அங்குமிங்கும் நகர முடியாதபடி அவனைக் கட்டிவிட்டார்கள். சிறுவன் பிரமை பிடித்தவன் மாதிரி அலறிக்கொண்டிருந்தான். அவன் எழுப்பின கூக்குரலில் பெரியவன் சின்னவனுக்கு அவன் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்வதைச் சின்னவனால் கேட்க முடியவில்லை. எனவே கடைசியாக அவன் அப்பையனின் சப்தத்தை அடக்குவதற்கு அவன் அலறிக் கொண்டிருக்கும் வாயில் ஒரு கைக்குட்டையைத் திணிக்க வேண்டி வந்தது. அவன் இவ்வாறு செய்கையில் அவன் கைகளை அந்தச் சிறுவன் கடித்தகடியில் அவன் விரல்களிலிருந்து ரத்தம் பொத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தது. ஆனால் அந்தப் பையன் இதற்கெல்லாம் அசைந்து கொடுக்கவில்லை. அவன் திடசாலி.

அச்சிறுவன் முழங்காலுக்கு மேல், அவன் காலில் அதிரும்படி நன்றாக அரத்தை அழுத்தி வைத்தான். அவ்வளவு சிறிய காலிலிருந்து அவ்வளவு அதிகமாக ரத்தம் வந்தது அவனுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது; ஆனால் சகோதரர்கள் இருவரும் ரத்தம் முழுவதும் எவ்வளவு விரைவாக விஷம் பரவிவிட்டது என்பதற்கு அத்தாட்சியாக அதைக் கருதினார்கள். இனிமேலும் விஷம் பரவாமல் சீக்கிரம் தடுக்க வேண்டும். அவன் அரத்தால் காலை அறுத்துக் கொண்டிருந்தான்; ரத்தம் தோய்ந்த சதை துண்டு துண்டாகப் பிய்த்துக் கொண்டு, அவன் அறுத்த இடத்திலிருந்து வந்துகொண்டு இருந்தது. அறுத்த இடம் சரியாக இல்லாமல் சற்றுக் கோணலாகவே இருந்தது.

“”ப்பா; ராவுவதற்கு இசையாது போலிருக்கு, இது; நீ சற்று ராவிப் பார்” இவ்வாறு மூத்தவன் இளையவனிடம் சொன்னான்.

தம்பி, ஒரு நிச்சயமில்லாத, மனதுடன், வேலையைத் தொடங்குவதற்கு ஆரம்பித்தான். ஏனென்றால் இதற்கு முன்னர் அவன் அண்ணன் அந்த அரத்தைக் கடனுக்குக்கூட அவனுக்குக் கொடுக்க மாட்டான். அவனுக்கு அரங்கொண்டு அறுத்துப் பழக்கமில்லாததால், “”அரத்தைக் கொண்டு ராவுவது சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது” என்றான்.

“”ஆனால் உன்னாலே ஒன்றும் பண்ண முடியாதுபோல் இருக்கு. நீ மாறு; நானே செய்து பார்க்கட்டும்.”

பெரியவன் மீண்டும் அரத்தைக் கொண்டு ராவ ஆரம்பித்தான்; சின்னவன் சந்தோஷத்தால் ரத்தக் களரியான அந்த அறையின் தரை மீது அங்குமிங்குமாக பிலம் சாடிக் கொண்டிருந்தான்.

“”இது ஒரு உதவாக்கரைக் கால்… அறுத்து எடுக்க வராது போலிருக்கு” என்று பெரியவன் சொன்னவுடன் சின்னவனுக்கு அது பெரிய ஆச்சரியத்தை உண்டாக்கியது.

“”என்னிடம் அரத்தைக் கொடு; நான் பார்க்கட்டும்.”

அவனிடம் ஒன்றும் பேசாமல் பெரியவன் அரத்தைக் கொடுத்தான். ரத்தம் மழை மாதிரி விடாமல் தரையில் சொட்டிக் கொண்டிருந்தது. கொட்டின ரத்தம் பெரிய பாம்பு மாதிரி தரை மீது வளைந்து சென்றது.

“”அம்மா வருவற்குள் நாம் இதையெல்லாம் சரிப்படுத்திவிட வேண்டும்.”

சின்னவன் அரத்தால் அறுப்பதை நிறுத்திவிட்டுத் தன் அண்ணனை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தான். அண்ணன் தேகம் வியர்த்துக் கொட்டுவதை அவன் கண்டான்.

“”ஆனால்… அவன் ரத்தம் விஷமாய் விடாதா?”

“”ஆனால், எனக்கென்ன?அப்பா வீட்டுக்கு வந்ததும், நம்மை அடிப்பார்.”

“”பிறகு, நமது பெயர் பத்திரிகையில் வராதா?”

“”நம்மைத் தூங்கப் போகச் சொல்லுவார்கள்.” சின்னவன் மூக்குத் துறுதுறுவென்றது. அவன் அரத்தைக் கீழே போட்டான். அது விழுந்து ரத்தத்தை அவர்கள் மீது வாரி இறைத்தது.

“”கால் ஓட்டை, இப்பொழுது அந்தப் பாட்டரியே வெளியே வரக்கூடிய அளவிற்குப் பெரிதாய்விட்டது, இல்லையா?”

அவன் பீட்டரின் காலில் இருந்த குழம்பிக்கிடந்த காயத்தைச் சுட்டிக்காட்ட முயற்சி செய்தான். ஆனால் அவன் தோள் ஒரே கனமாக இருந்ததால் அவனால் அவ்வாறு செய்ய முடியவில்லை.

இப்பொழுது இந்தக் காரியத்தில் சுவாரஸ்யத்தையிழந்த அண்ணன், “”இருக்கலாம்” என்று பதில் சொன்னான். அவன் பீட்டரின் வாயிலிருந்து கைக்குட்டையை முரட்டுத்தனமாக வெளியிலே எடுத்தான்; ஆனால் பீட்டரின் வாய் மறுபடியும் மூடிக் கொள்ளவில்லை. அந்தச் சிறுவன் கண்கள் உத்தரத்தை நோக்கிப் பார்த்தவண்ணம் கிடந்தான்; அவன் தன் வாயை மூடிக் கொள்ளக்கூடக் கஷ்டப்படவில்லை.

“”வெறும் முட்டாள் மாதிரி இல்லையா பார்க்க இருக்கிறான்” என்று பெரியவன் மிக வெறுப்புடன் கூறினான்.

“”ஆனால் அவன் அசடுதானே, அவன் குதிரையைப் பற்றிப் பேசினதெல்லாம்…”

“”நீ இப்பொழுது வீட்டுக்குப் போகலாம். வேண்டிய அளவு உன் காலை முறித்தாகி விட்டது?” என்று பெரியவன் பீட்டரிடம் சொன்னான்.

“”ஆனால் நாம் முதலில் அவன் கட்டை அவிழ்க்க வேண்டும்.”

“”அவன் என்ன சின்னக் குழந்தையா?” தன்னைத்தானே அவனால் தன்னுடைய கட்டை அவிழ்த்துக் கொள்ள முடியாதா?”

பெரியவன் பீட்டர் கட்டப்பட்ட கயிற்றை வெகு கெட்டியாக இழுத்தான். அது அவனையும் பீட்டரையும் சுற்றி ஒரு பிடி கயிறு மாதிரி வளைத்துக்கொண்டது. அவன் கோபத்தில் ஒரு மிகக் கெட்ட வசவு வார்த்தையைச் சொல்வதைக் கேட்ட, அவன் தம்பி அவனைப் பெருமை பொங்கி மிளிரும் கண்களுடன் பார்த்தான். கடைசியாக அவர்கள் கட்டை அவிழ்த்தார்கள்; ஆனால் பீட்டர் தன் ஓட்டை கண்களுடன் பிளந்த வாயுடனும் மேஜை மீது கிடந்தான்.

“”அவன் அசையக்கூட மாட்டேங்கறானே” என்று இளையவன் ஒரு புரியாத குரலில் கூறினான்.

“”அவன் ஏன் அசைவான். அவன் செத்து விறைச்சுன்னா கிடக்கான்.”

“”நிஜம்மா… அவன் செத்துட்டானா?”

“”அவன் செத்தாச்சு என்பது என்னவோ வாஸ்தவம். அவன் மாத்திரம் அசையாமல் இருந்திருந்தான் ஆனால்… நாம்ப அவனை } அந்த முட்டாளை மேஜையுடன் சேர்த்துக்கட்டுகிற வரையில் பாக்டில்லா சும்மாக் காத்திண்டுருக்குமோ?”

“”ஆனா…இன்னமே அவன் பிழைக்கமாட்டானா?”

“”ரத்தம் விஷமாகிச் செத்தவன் எங்கெயாவது பிழைத்து எழுந்திருப்பானா? மேஜை மேலேயும், இங்கு அறை இருக்கிற கோலத்தையும் பாரேன்.”

சின்னவன் பார்த்தான். பார்த்த உடனே அவன் அரையிலேயே மூத்திரம் பெய்துவிட்டான். அவன் மூத்திரம் அவன் கால் மீது ஒழுகி, ஒரே தரை மீது உள்ள ரத்தத்தில் சொட்டிக் கலந்தது. இதைத் தன் அண்ணனிடமிருந்து மறைக்க, அவன் பலமாக அழ ஆரம்பித்தான்.

“”சரிதாண்டா, நிறுத்து, அம்மா வரத்துக்கு முன்னாடி இதெல்லாம் அப்புறப்படுத்த வேண்டும்; பையனை எடுத்து தெருவிலே போடு; இன்னமே அவனால ஒருத்தருக்கும் உபயோகமில்லை. நான் தரையை மெழுகிச் சுத்தம் படுத்தணும். உன்னாலே அதைச் செய்ய முடியாது.”

“”ஆனா, நான் அவனைத் தனியாத் தூக்க முடியாதே… நீதானே இதை ஆரம்பிச்சே… உன்னுடைய அரம்தானே…”

“”வாயை மூடுடா, அழுகுணி, காலைப் பிடிச்சு, இழுத்துண்டு போ. ஆனா ஒருத்தரும் ஒன்னைப் பார்க்காமே கவனிச்சுக்கோ… பார்த்தா நாம்பதான் அனைக் கொன்னுட்டோம்னு நினைப்பார்கள்… அப்புறம் நம்மை ஜெயிலுக்கு அனுப்பிச்சிடுவார்கள்.”

“”ஆனா… அவன் ரத்தம் விஷமானதால் அல்லவா இறந்தான்.”

“”அது அவாளுக்குப் புரியும் என்று நீ நினைக்கிறாயா? சரி, ஆரம்பி வேலையை.”

அவன் மேஜை மீதிருந்த சவத்தை எடுத்தான். அது தரையில் விழுந்ததால், ரத்தம் சுவரின் மீது பட்டையாக விழுந்தது; அவன் பயத்தினால் அலறினான்.

“”வக்குத் தெரியாத கழுதை” என்று சின்னவன் அவனை நோக்கிக் கத்தினான்.

“”இவ்வளவுதானா?” என்று அவன் திரும்பி வந்ததும் தன் அண்ணனை நோக்கிக் கேட்டான். அவன் சகோதரன் குனிந்து தரையை அழுத்திச் சுத்தம் செய்துகொண்டிருந்தான்.

“”நான் இப்பொழுது என்ன செய்வது?” இதைச் சொன்னவுடன் பெரியவன் குரல் துடித்தது. அவன் கண்களில் அழுகை முட்டிக்கொண்டு நிற்பதைப் பார்த்தா சின்னவன் உள்ளம் வெற்றியுணர்ச்சியுடன் துள்ளிற்று.

“”என்னை ஒருத்தரும் பார்க்கவில்லை. நான் அவனைத் தெருவில் வீசி எறிந்துவிட்டேன். அவன் ஒன்றுமே பேசவில்லை. ஆனால் அவன் குதிரைகளைப் பத்தி அசட்டுப் பிசட்டு என்று பேசுவதையெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டே நிற்பதற்கு நான் என்ன சின்னக் குழந்தையா என்ன?”

அவர்கள் ரத்தம் படிந்த ஜலம் இருந்த வாளியை ஜலதாரையில் கவிழ்க்க எடுத்தார்கள். அப்பொழுது வாசற் கதவை யாரோ தட்டுவது அவர்கள் காதில் கேட்டது.

“”நாம்ப திறக்கக் கூடாது!” சின்னவனுக்கு மறுபடியும் அரையோடு மூத்திரம் வந்துவிடவே, அவன் தன் அண்ணனைப் பரிதாபமாகப் பார்க்க, அவனும் அரையுடன் விஸர்ஜனம் செய்தான். ஆனால் கதவை வெளியிலிருந்து தட்டுவது ஓயவில்லை. சின்னவன் போய் ஜன்னல் திரைகள் மூலம் எட்டிப் பார்த்துவிட்டு உடனே திரும்பி வந்தான். “”வந்து…வந்து போலீஸ்காரன்.”

“”உன்னிடம் நான் என்ன சொன்னேன்?” என்று அவன் அண்ணன் பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு பலமாக உறுமினான். இவ்வாறு கோணி விகாரமுற்ற வாயுடன் தோன்றிய தன் சகோதரன்தான் அதுவரையில் கண்டிராத ஒரு புதுச் சகோதரனாக அவனுக்குத் தோன்றியது.

“”நம்மைத்தான் அவர்கள் சந்தேகிப்பார்கள்.”

அவன் சகோதரன் பதில் பேசவில்லை. அவன் தரையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

“”நாம் இதை அப்புறப்படுத்த வேண்டும்” என்று திடீரென்று சொல்லிக்கொண்டு, அவன் மீண்டும் தரை மீது அப்பிப் பிடித்திருந்த ரத்தக் கறையை பேய் பிடித்தவன் மாதிரி தேய்த்து அழிக்கப் பாடுபட்டான்.
வெளியில் வாசலில் தட்டுவது நின்றபாடில்லை.

“”அவர்கள் இங்கே வந்துவிடுவார்கள். கதவை உடைத்துக்கொண்டு வருவார்கள்.” தன் தம்பியைச் சமையலறையிலிருந்து வெளியே தள்ளிக்கொண்டு வந்து, பிறகு, சமையலறைக் கதவை நன்றாக அழுத்திச் சாத்தினான்.

***

“”கடவுள் புண்ணியம்” என்று அவர்கள் தாயார் அவர்களைப் பார்த்ததும் வாய்விட்டுச் சொல்லி, அவர்களை உச்சி மோந்தாள். அப்பொழுதுதான் அவள் மீதும் கொஞ்சம் ரத்தம் படிந்தது.

“”எவ்வாறு நீங்கள் இந்தக் கோலத்தில் நிற்கிறீர்கள்?” என்று அவன் அவர்களைக் கேட்டாள். பையன்கள் ஒன்றும் பேசவில்லை.

“”நீங்கள் ஏன் ஒரே ரத்த மயமாக இருக்கிறீர்கள். என்ன நடந்தது… காயம் பட்டு வலிக்கிறதா?”

பையன்கள் அவள் கேட்டதற்கு ஒன்றும் பதில் சொல்லவில்லை.

“”என்னிடம் சொல்லுங்கள்; நீங்கள் உயிரோடெ இருக்கிறீர்களா?… உங்கள் மேலேதான் கார் ஏறினதா?”

“”ஆமாம், ஆமாம்” என்று பெரியவன் சொல்லிவிட்டு அழ ஆரம்பித்தான்.

“”என் மேலேயும் ஏறிடுத்து அம்மா, நன்னா ஏறிடுத்து” என்று சின்னவனும் சொல்லிட்டு அவனும் அழ ஆரம்பித்தான்.

“”இரண்டு பேரும் என்னோடெ வாங்கோ; நான் உங்களைக் குளிப்பாட்டி விடுகிறேன்.”

அவர்களுடைய தாயார் சமையலறைக் கதவைத் தள்ளித் திறந்தாள். அவள் காலைச் சுற்றிலும் ரத்தம் குளம் கட்டி நின்றது; சுவரெல்லாம் ரத்தம் கட்டிப் பிடித்திருந்தது.

“”இங்கேயா கார் உங்க மேலே ஏறினது?”

“”ஆமாம், அம்மா!” என்று சொல்லிப் பெரியவன் அழுதான்.

“”இரண்டு பேர் மேலயும் ஒரே சமயத்தில் ஏறிவிட்டது அம்மா” என்று சின்னவன் அழுதான்.

கதவருகில் திடீரென்று அந்தப் போலீஸ்காரன் வந்து சேர்ந்தான், அவன் கையில் அவர்கள் அரம் இருந்தது. “”இது என்ன?”

“”எனக்கு என்ன தெரியும்? சரி, நான் இவர்களைக் குளிப்பாட்டட்டும்” என்று அந்தத் தாயார் சொன்னாள்.
அவள் அவர்களைத் தெய்வத்தைப் போல் தூய்மையாகும்படி நீராட்டி, அவர்கள், “பயந்தபடி’ அவர்களைத் தூங்க வைத்தாள். என்றாலும் அடுத்த நாள் பத்திரிகைகளில் அவர்கள் இருவரின் பெயரும் வந்துவிட்டது

கீதாஞ்சலி

ஆகாஷ்………என் வாழ்வில் வந்த வேளை… ஒர் அழகிய கனாக்காலம்.

அப்போ நான் பன்னிராண்டாம் வகுப்பு படிச்சிட்டிருந்தேன், எங்கள் எதிர் வீட்டை சொந்தமாக வாங்கி குடியேறினார்கள் ஆகாஷின் குடும்பம். ஆகாஷின் அப்பா ஒரு ரிட்டையர்ட் ஹெட்மாஸ்டர், அம்மா இல்லத்தரசி, அக்கா…..எங்கள் காலனியில் உள்ள மெட்ரிகுலேஷன் ஸ்கூலில் டீச்சர்.

கணக்கு ஏறாத மரமண்டை எனக்கு , என் அப்பாவின் கோரிக்கையினால் ஆகாஷின் அப்பா கணக்கு டியூஷன் மாஸ்டர் ஆனார்.

ஆகாஷிற்கும் அவரது அப்பாவிற்கும் ஏழாம் பொருத்தம், எப்போதும் அப்பாவுக்கு மகனுக்கும் வாய் தகராரு தான். பின்ன……..தமிழ்நாட்டுல உள்ள எந்த இஞ்சினியரிங் காலேஜிலும் இடம் கிடைக்காம இருந்த தன் ஒரே மகனுக்கு, தன் தகுதிக்கும் மீறி நிறைய பணம் கட்டி பெங்களூர்ல இஞ்சினியரிங் படிக்க வைச்சா, பையன் நாலு வருஷம் ஜாலியா காலேஜ் & ஹாஸ்டல் லைஃப் எஞ்சாய் பண்ணிட்டு, 10 அரியர்ஸோட வீட்ல வந்து செட்டில் ஆனா, எந்த அப்பாக்கு தான் கோபம் வராது.

அவங்க வீட்ல டியுஷனுக்கு போற நேரத்தில, அப்படி அப்பா -மகன் சண்டை நடந்தா, செம கொண்டாட்டமா இருக்கும் எனக்கு, ரசிச்சு வேடிக்கை பார்ப்பேன்.

ஒருநாள் டியூஷன் போயிருந்தபோ, என்னோட நோட் தீர்ந்துபோச்சுதுன்னு, அங்கே டேபிள் மேல இருந்த நோட்டை எடுத்துக்கொடுத்தார் டியுஷன் மாஸ்டர். டியூஷன் முடிஞ்சதும், வீட்டுக்கு வந்து, அந்த நோட்டில் நான் எழுதியிருந்த கணக்குகளை என் நோட்டில் காபி செய்ய எடுத்த போதுதான் கவனித்தேன், அந்த நோட்டில் முதல் சில பக்கங்களில் ஆகாஷ் கவிதைகள் எழுதியிருந்ததை.

அப்பாகிட்ட தினமும்……..மக்கு, மரமண்டைன்னு டோஸ் வாங்கிற பையனுக்குள்ள இப்படி ஒரு திறமை ஓளிஞ்சிட்டிருக்கா???
நோட்டிலிருந்த கவிதை எல்லாம் படிச்சு முடிச்சுட்டு, என்னால……….ஆகாஷை பாராட்டாமா இருக்க முடியல.
இதுவரை ஒருநாள் கூட என்கிட்ட ஆகாஷ் பேசினதில்ல……….ஏன் நிமிர்ந்து கூட பார்த்ததில்லை .
அப்பா மேல உள்ள பயமா இருக்கலாம், இல்ல……..கண்கொத்தி பாம்பாட்டும் நான் டியூஷனுக்கு போனாலே தன் தம்பியையும் என்னையும் கவனிக்கும் அக்கா மேல உள்ள எச்சரிக்கை உணர்வா கூட இருக்கலாம்.

எப்படியும் பாராட்டியே தீரவேண்டும்னு முடிவோட, என்னையும் மீறி என் கால்கள் எதிர் வீட்டில் போய் நின்றது. நல்லவேளை நான் சென்ற நேரம் ஆகாஷின் அக்கா வீட்டில் இல்லை, அம்மாவிடம் ஆகாஷ் எங்கே என விசாரித்து, அவரது அனுமதியுடன்……மொட்டை மாடியில் உலாத்தி கொண்டிருந்த ஆகாஷை சந்திக்க சென்றேன்.

//

என்னை கண்டதும் கையிலிருந்த சிகரெட்டை அவசரமாக அணைத்துவிட்டு,

“அப்பா………….கீழே இருப்பார்………” என்றார்.

“நான் உங்களைத்தான் பார்க்க வந்தேன்…….”

“…………..”

என் கையிலிருந்த நோட் புக்கை காட்டினேன்.ஆச்சரியம் கலந்த கோபப்பார்வை இப்போது ஆகாஷின் கண்களில்.

“இதெல்லாம் நீங்க எழுதின கவிதையா? படிச்சுப் பார்த்துட்டு பிரமிச்சு போய்ட்டேன், நான் பொதுவா சிறுகதை, நாவல், கவிதை எல்லாம் ஆர்வமாப் படிக்க மாட்டேன், ……உங்க கவிதைகள் என்னை ரொம்ப பாதிச்சது, தீவரவாதிகளால் அநியாயமாய் கொலை செய்யபட்ட தன் கணவனை நினைச்சு ஒரு மனைவி எழுதுற மாதிரி எழுதியிருக்கிறீங்களே ஒரு கவிதை………..அந்த கவிதையின் பாதிப்பு இப்போ கூட என் மனசுல அப்படியே இருக்கு”

பற்ற வைத்த ஐயாயிரம் வாலா பட்டாசு சரமாக நான் நிறுத்தாமல் பேசிக்கொண்டே சென்றதை கண் கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் ஆகாஷ்.

“நிறைய கவிதைகள் எழுதுவீங்களா??”

“எப்பவாவது என் மனசை அழுத்தமா பாதிக்கிற மாதிரி விஷயங்கள் நடந்தா கவிதை எழுதுவேன்”

“பத்திரிக்கைகளுக்கு எல்லாம் உங்க கவிதையை அனுப்பிருக்கிறீங்களா?……….உங்க கவிதை வெளி வந்திருக்கா?”

“இல்ல……..அனுப்பினதில்ல”

“ஏன் அனுப்பக் கூடாது……?”

“எனக்கு பிரபலாமாகனும்னு ஆசை எல்லாம் இல்ல……..என் திருப்திக்காக தான் கவிதை எழுதுறேன்”

“சரி……சரி………நீங்க பிரபலமாக வேணாம்…….ஆனா உங்க கவிதை நிறைய பேரைப் போய்ச் சேர சான்ஸ் இருக்குதே…….என்னை பாதிச்ச மாதிரி எத்தனையோ பேரை இந்த கவிதை பாதிக்கலாமில்லையா?”

“இப்படி சீரியஸான கவிதை எல்லாம் அனுப்பிச்சாலும்………பப்ளிஷ் பண்ண மாட்டாங்க, காதல் கவிதை, காதல் தோல்வி, பெண்ணை வர்ணிச்சு எழுதின கவிதை, இப்படி பட்ட துக்கடா கவிதை கவிதைகளைத்தான் போடுவாங்க”

“காதல் கவிதையும் கவிதைதானே ……….அது ஒருவித அழகு, இது இன்னொரு விதம், அதுக்காக காதல் கவிதைகளை எல்லாம் இப்படி துக்கடா கவிதைன்னு சொல்ல கூடாது”

//

“இப்போ என் கவிதையை பாராட்ட வந்தியா………இல்ல காதல் கவிதைக்கு சப்போர்ட் பண்ணி ஆர்கியூ பண்ண வந்தியா?”

டக்கென்று ஆகாஷ்க்கு கோபம் வந்தது, என் முகம் சுருங்கி போச்சி……….அப்படியே திரும்பி வீட்டுக்கு வந்துட்டேன்.

இரண்டு வாரம் கழித்து, ஒரு நாள் காலங்காத்தால எங்க வீட்டுக்கு வந்தார் ஆகாஷ், அதுவே முதல் முறையாக அவர் எங்கள் வீட்டிற்கு வருவது.

ஹாலில் பேப்பர் படித்துக்கொண்டிருந்த அப்பா அவரை வரவேற்றார்…

“வாங்க……….வாங்க தம்பி, நல்லா இருக்கிறீங்களா? உங்க கவிதை பத்திரிக்கைல வெளி வந்திருக்குன்னு இப்பத்தான் பாப்பா காண்பிச்சா………ரொம்ப நல்லா இருக்கு தம்பி கவிதை, தொடர்ந்து கவிதை எழுதுங்க”

“…………..”

“வாங்க………உட்காருங்க………காஃபி எடுத்துட்டு வரேன்” – இது என் அம்மா.

“உங்க பொண்ண கொஞ்சம் கூப்பிடுறீங்களா?” ஆகாஷ் கோபமான குரலுடன் இப்படி சொன்னதும், அம்மாவும் அப்பாவும் விழித்தனர்.

அப்பா என்னை கூப்பிடும் முன், நானே மெதுவாக ஹாலுக்கு சென்றேன்………அம்மாவின் பின்னால் நின்றபடி, ஆகாஷை பார்த்து சிரிப்பதா வேண்டாம என்று நான் நிற்க,ஆகாஷ் என்னருகில் நேராக வந்தார்…….

“எதுக்கு இந்த திருட்டுத்தனம்……..என்னோட அனுமதி இல்லாம எதுக்கு என் கவிதைய பத்திரிக்கைக்கு அனுப்பின”

“அது வந்து…….கவிதை ரொம்ப நல்லாயிருந்துச்சு…..அதான்….”

“அதனால நீயே என் பேரை போட்டு கவிதைய பத்திரிக்கைக்கு அனுப்பிருவியா……”

என் அப்பாக்கு அப்போதுதான் உண்மை புரிந்தது, என்னை பார்த்து முறைத்தவர், ஆகாஷிடம்…..

“ஸாரி தம்பி…….ஏதோ விளையாட்டு தனத்துல அப்படி பண்ணிட்டா…….இனிமே அப்படி பண்ணமாட்டா”

என் அப்பா அம்மாவிற்கு முன்பாகவே என்னை திட்டியும்விட்டு…..ஒரு முறைப்பும் முறைச்சுட்டு போனார்.

அவர் போனதும் செம டோஸ் என் அம்மா அப்பாவிடமிருந்து, நான் எதையும் சட்டை பண்ணவில்லை……..நேராக என் அறைக்கு சென்றேன்,

‘உன் கவிதையை தான உன் பேரு போட்டு அனுப்ப கூடாதுன்னு சொன்ன…..இனிமேல் பார், நானே கவிதை எழுதி, உன் பேர் போட்டு பத்திரிக்கைக்கு அனுப்புவேன், உன்னோட பேர்ல கவிதை எழுதுறது யார்ன்னு தெரியாம நீ திண்டாடனும்…..’

//

கோபத்தில்………வானம், நட்சத்திரம், மலர்கள் ன்னு பல தலைப்புல கவிதை எழுத ஆரம்பிச்சேன், ஆகாஷின் கவிதைகளை படித்ததின் பாதிப்பா, இல்லை எனக்குள்ளும் ஒரு கவிதிறமை இருந்ததா என்று தெரியவில்லை……நான் எழுதி அனுப்பிய கவிதை அனைத்துமே, பத்திரிக்கை வாசகர்களிடம் ஆகாஷிற்கு பேர் வாங்கி கொடுத்தது.

நான் தான் அவர் பேரில் கவிதை எழுதி அனுப்புகிறேன் என தெரிந்தும், வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல் நடித்துக்கொண்டிருந்தார் ஆகாஷ், ஆனால் அவர் பார்வையில் முன்பிருந்த கோபம் குறைந்திருந்தது.
மெது மெதுவாக எங்கள் கண்கள் கவி பேசிக்கொள்ள ஆரம்பித்தன, மெளனமாக இருவரும் அதனை அனுமதித்தோம்.

என்னைக் கண்டதும் ஆகாஷின் கண்களில் ஒரு மின்னல் தோன்றி மறைந்ததை நான் கவனிக்க தவறவில்லை.

பன்னிரண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் பெண்ணிடம் காதலை கூறுவதா என்ற தயக்கம் அவருக்கு இருந்திருக்கலாம்,அல்லது…..
படித்து முடித்தும் இன்னும் வேலையில்லாமல் வீட்டிலிருக்கிறோமே என்ற சுயவிரக்கம் கூட காரணமாக இருந்திருக்கலாம்.
இருவருமே தத்தம் எல்லைக் கோடுகளை விட்டு வெளியே வந்து உள் மனக் காதலை வெளிப்படுத்த தயாராய் இல்லை.
ஏதோ ஒன்று எங்களை கட்டி போட்டிருந்தது.

மெது மெதுவாக என் கவிதைகளில் காதல் வாசம் வீச ஆரம்பித்தது, வழமைபோல் வாசகர்களிடம் அபார வரவேற்பு அக்கவிதைகளுக்கு.

ஒருநாள் பத்திரிக்கையில் நான் அனுப்பியிராத ஒரு காதல் கவிதை, அதுவும் ஒரு பெண்ணிடம் உருக்கமாக காதலை வெளிப்படுத்தும் ஒரு கவிதை ஆகாஷின் பெயரில் வெளிவந்திருந்தது.
கவிதையை பார்த்து அதிர்ந்து போனேன்……..இந்த கவிதை நான் அனுப்பவில்லை என்றால் , அனுப்பியது யார்???

இப்போ, பத்திரிக்கையை எடுத்துக்கொண்டு ஆகாஷின் வீட்டிற்கு செல்கிறேன்……

———-*————–*———-

டைரியை படித்துக்கொண்டிருந்த ஆகாஷின் நினைவலைகள் பத்து வருடங்களுக்கு பின்னாக சென்றது…..

கையில் பத்திரிக்கையுடன் விழிகள் படபடக்க கீதாஞ்சலி என் வீட்டு மாடியை நோக்கி வந்துக்கொண்டிருந்தாள்,
மனதிற்குள் அதனை ரசித்தபடியே ஒன்றும் தெரியாதது போல் முகத்தை வைத்துக்கொண்டேன்…

“இது…..இந்த கவிதை……..நீங்க…..எழுதினதா??” என்றாள். அவளுடைய உச்சரிப்பில் இருந்த அழகு, அவள் முன்னுச்சியில் வந்து படிந்த முடியை நகம் வளர்த்த ஒற்றை விரலால் ஒதுக்கி விட்டுக்கொண்ட தன்மை, ஐயோ..ஐயோ…எப்படி சில பெண்களுக்கு மட்டும் இந்த நளினம் வந்து சேருது???, கண் இமைக்காமல் அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்

//

“ஹலோ ….உங்களைத்தான் கேட்கிறேன்?” என்றாள்

“கவிதைக்கு கீழே என்ன பேரு போட்டிருக்கு…….”

“ஆ………ஆகாஷ்னு போட்டிருக்கு…..”

“அப்போ ஆகாஷ் எழுதினதுதானே??……..அப்புறம் என்ன டவுட் உனக்கு?”

என் கண்களை கூர்ந்து நோக்கினாள், அதில் தெரிந்த குறும்பினை கண்டு பிடித்துவிட்டாள் ….கள்ளி!

வெட்கத்தில் அவள் முகம் குங்குமமென சிவந்தது,
உதடுகள் வார்த்தைகளோடு போராடி பேச இயலாமல் துடித்தது!

“கவிதைக்கு பதில்……வருமா?” அடிக்குரலில் நான் கேட்டதும்…….

இன்னும் அதிகம் சிவப்பு பூசிக்கொண்டது அவள் முகம்,
மாடி படிகளுகருகில் சென்றவள், நின்று திரும்பி….

“அடுத்த வாரம் பத்திரிக்கையில் பதில் வரும்…..” என்று மெதுவாக சொல்லிவிட்டு,

கடகடவென மாடி படிகளில் இறங்க தொடங்க, அடுத்த நொடி அவள் பாவாடையில் கால் தடுக்கி, படிகளில் உருண்டு சென்றாள்,

“கீது………” என்று அலறியபடி நானும் வேகமாக படிகளில் தாவி தாவி இறங்க, நான் அவளை பிடிப்பதற்குள், மாடி படியின் முடிவில் இருந்த கூர்மையான கைப்பிடி அவள் நெற்றையை பதம் பார்த்து ரத்தம் ஆறாக ஓடியது.

அடுத்த இரண்டு தினங்கள், கீதாஞ்சலி சுயநினைவில்லாமல் ஆஸ்பத்திரியில் உயிருக்கு போராடிக்கொண்டிருந்தாள், இந்த இரண்டு நாள் போராட்டத்தில், என் அழுகையும் கதறலும் எங்கள் காதலை எங்கள் இரு குடும்பத்திற்கும் வெளிச்சம் போட்டு காட்டியிருந்தது.

மூண்றாம் நாள் சுயநினைவு வந்ததும், அவள் என்னை காண விரும்புவதாக கூற, அவள் இருந்த ICU க்குள் சென்றேன்.

//

அவள் உதடுகள் உலர்ந்திருந்தன,அவளால் பேச இயலவில்லை,மெளனமாக புன்னகைத்தாள்…..என் கண்ணீரை கண்டதும், அழாதே என்பது போல் கண்ணசைத்தாள்,

அவளருகில் சென்று அவள் கரத்தை என் உள்ளங்கைக்குள் வைத்து அழுத்தினேன்……
என் முதல் ஸ்பரிசமா…..
இல்லை அவள் உடல்நிலை காரணமா ,
எதுவென்று தெரியவில்லை, அவள் உடல் சிலிர்த்தது……

சன்னமான குரலில் பேச தொடங்கினாள்……

“அம்மாகிட்ட என் டைரி கேட்டேன்……டேபிள்ல இருக்கு….எடுங்க ஆகாஷ்”

அவள் கூறிய டைரியை எடுத்தேன்,

“இது…..இது உங்களுக்கு…….”

“ஹும்….”

“இனிமேலும் உங்க கவிதையில நான் இருக்கனும்…..ஆகாஷ்”

“உனக்கொன்னும் ஆகாதுடி செல்லம்…..நீ எப்பவும் என்கூட தான் இருப்ப”

மெல்ல புன்னகைத்தாள் கீதா……..அதுவே அவளது அஞ்சலிக்கான கடைசி புன்னகை!

உலகமே இருண்டு போனது எனக்கு,
என்னிலையை மறந்து பலநாள் என் அறைக்குள் முடங்கி கிடந்தேன்.

சூராவெளியாய் என் வாழ்க்கையில் வந்தவள்,
என் கவிதையின் முதல் ரசிகை,
என்னை பிரபலமாக்கிய முதல் வாசகி,
என் கவிதைக்குள் வந்துவிட்டு
என் வாழக்கையை விட்டு மட்டும் ஏன் சென்றாள்???? //

விடைகாணா கேள்வியுடன் ஆகாஷின் வாழ்க்கை தொடர்ந்தது.

ஆகாஷ், கடந்த பத்து வருடமாக தினமும் குறைந்தது மூன்று முறையாவது இந்த டைரியை படிப்பதும், பின் கண்ணீருடன் பழைய நினைவுகளில் மூழ்குவதும் வழக்கம்.

மனைவி வரும் அரவம் கேட்டு , கண்களை துடைத்துக்கொண்டான் ஆகாஷ்.

“என்னங்க…..உங்க கவிதை புக் பப்ளிஷ் பண்ணின பப்ளீஷரும் மேனேஜரும் உங்களுக்கு அவங்க பாராட்டு விழா ஏற்பாடு பண்ணியிருக்கிறது விஷயமா பேச வந்திருக்காங்க”

“ஹும்……..இதோ வரேன் கீதா”

டைரியை வைத்துவிட்டு, முகத்தினை சுத்தம் செய்து விட்டு, ஹாலுக்கு சென்றான் ஆகாஷ்.

வந்திருப்பவர்களுக்கு வணக்கம் கூறிவிட்டு அவன் சோஃபாவில் அமர்ந்ததும், அவனது ஐந்து வயது மகள் ,

“அப்பா……..” என்று கத்திக்கொண்டே அவன் மடியில் வந்தமர்ந்தாள்.

“அஞ்சலி உள்ளே போய் விளையாடுமா…..அப்பா இவங்க கிட்ட பேசிட்டு இப்ப வந்துடுறேன்”

குழந்தை உள்ளே சென்றதும், பப்ளீஷர் ஆகாஷிடம்…..

“சார் உங்க மனைவி கீதாவின் பேரையும், உங்க பொண்ணு அஞ்சலி பேரையும் சேர்த்து வைச்சு ‘கீதாஞ்சலி’ன்ற புனை பெயர்ல நீங்க கவிதை எழுதுறது இந்த பாராட்டு விழால தான் சார் நிறைய பேருக்கு தெரியப்போகுது, கீதாஙஞ்சலி ன்றது ஒரு பொண்ணுன்னே நிறைய பேர் நினைச்சுட்டு இருக்கிறாங்க சார்” சொல்லிவிட்டு சிரித்தார் பப்ளீஷர்.

மனதிற்குள் எழுந்த சோகம் நெஞ்சை பிசைய, கண்களில் தெறிக்க இருந்த துளிகளை ஆகாஷின் கண்ணீர் கடல் வழக்கம்போல் உள்வாங்கி கொண்டது.